Pattaya Daily News

เห็นด้วยกับคุณ สายสืบ ค่ะ ถ้าไม่เห็นแก่ตัว เรื่องน่าเศร้าแบบนี้ก็คงไม่เกิด ถนนเป็นของทุกคน โปรดอย่าเอาไปซิ่งตามใจชอบ

มันเป็นเรื่องน่าบัดสีน่าละอาย และแสดงให้เห็นกมลสันดานอันแท้จริงของความเมตตาในประเทศที่เรียกตัวเองว่าเป็นพุทธ

นี่เขาทำงาน ตากแดดจ้า หากินวันละ ไม่ถึง 200 บาท แว่บเดียวชีวิต ขี้ข้าก็ปลิดปลง จะเขมร ลาว ไทย ชั้นไพร่ก็คือกัน

กรณีนี้เห็น ๆ ว่าคนขับผิดเต็มประตู เมาแล้วขับ ประมาทด้วย ส่วนคนตาย ไม่ทราบว่าสวนนงนุชมีประกันให้คนงานไหม ในกรณีเจ็บป่วยหรือเสียชีวิตในขณะปฏิบัติหน้าที่ เพราะชีวิตคนซื้อหาไม่ได้ ไม่เหมือนช้าง

อยากจะบอกว่า การใช้ชีวิตบนถนนของคนเมือง เหมือนการพนัน ไม่รู้จะอยู่หรือรอด ยิ่งเวลาข้ามถนนยิ่งแล้วใหญ่ เราต้อง ‘ฝึก’ พวกที่นั่งอยู่ในรถยนต์กันด้วย เราต้อง ‘ฝึก’ พวกเขาให้รู้ว่า ‘คน’ ก็มี ‘สิทธิ’ มากพอๆกับ ‘รถ’ เหมือนกัน ทั้ง ๆ ที่ข้ามถนนบนทางม้าลาย หรือแม้แต่เดินไปตามถนน แต่มีตรอกซอกซอยหรือทางรถที่ทับกับทางเท้า เราจึงควรสาวเท้าเดินด้วยจังหวะคงที่ อย่าหยุดเดิน อย่าเก้ ๆ กัง ๆ บางทีเราเห็นคนข้ามจูงเด็กเล็กแดง คนในรถก็ยังจะขับพุ่งพรวดออกมา คนเดินกระโดดหลบ หวาดกลัว ทำไมต้องกลัว เราก็ควรจะส่งสายตาของเราไปมองสายตาของ ‘คน’ ที่อยู่ในรถ บอกให้พวกเขาได้รับรู้ว่า สิ่งที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ตรงหน้าคุณนี้ เดี๋ยวนี้ คือสิ่งมีชีวิตและเป็นมนุษย์เช่นเดียวกันกับคนที่อยู่ในรถ

เราต้องท่องไว้เลยว่า “ฉันเสียภาษี ผ่านสบู่ ผงซักฟอก ผ่านข้าวและน้ำตาล ผ่านผ้าอนามัย และจิปาถะ” ฉะนั้นถนนนี้ก็ของฉัน บางทีฉันอาจเสียภาษีในแต่ละปีมากกว่าคนส่วนใหญ่ที่ขับรถอยู่บนท้องถนนด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่คนที่ ‘โกง’ ภาษีผู้นั่งอยู่ในรถคันใหญ่ๆเลย เราควรรู้สึกว่าตัวเองมีสิทธิกับพื้นที่ถนนตรงนั้น มากพอๆกับเขา มากพอ ๆ กับรถยนต์เหล่านั้น และรถยนต์ต่อให้ราคาแพงแค่ไหน มันก็หายใจไม่ได้ มันไม่ควรมีคุณค่าสูงกว่ามนุษย์

ในบางเมืองที่เจริญแล้ว คอนเซ็ปต์ Shared Space เขามีมาตั้งนาน มันคือการที่ใครๆก็เข้ามาใช้ถนนได้ โดยมี ‘สิทธิที่เท่าเทียมกัน’ เรียกว่าเป็นการ ‘แชร์’ หรือแบ่งปัน เช่น จักรยาน คนเดิน รถเข็นเด็ก รถยนต์ รถเข็นผัก รถเข็นคนพิการ ฯลฯ ต่างก็เข้ามาใช้ถนนบางเส้นได้ ตรงไหนของถนนก็ได้ โดยที่แต่ละคนตระหนักถึง ‘สิทธิ’ ของคนอื่นก่อน จากนั้นจึงรู้ว่า ‘หน้าที่’ ที่แต่ละคนต้องปฏิบัติคืออะไร

บ้านเราอย่าว่าแต่ถนนเลย ทางเท้าก็ไม่มีเหลือให้เดินแล้ว ทำไมชีวิตคนเดินดิน หาเช้ากินค่ำมันจึงต่ำต้อยด้อยค่าเช่นนี้ ผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็น “ผู้ปกครอง” รู้จักคำว่า “หน้าที่” หรือยัง??